آبزوردیسم ، دبستانی تئاتری مشتمل بر آثار نمایشی اروپایی و آمریکایی حاصل از ناامیدی انسان در دوره پس از جنگ جهانی دوم -  دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی - است . نمایشهای این مکتب ، به بیان هستی بی معنی و کوششهای بیهوده انسان میپردازد .

     اصطلاح پوچی نیز از واژه لاتینی آبزوردوم ( Absurdum ) به معنای ناموزون یا متناقض مشتق و به اینگونه نمایشها اطلاق شده است .

     پوچی نویسان در شکل نیز همانند محتوای آثارشان ، بیهودگی ذاتی و دلهره هستی را نمایش میدهند . آنها بیشتر نمایشهایی خلق میکنند که پایانشان همان تکرار آغاز است . طرح این نمایشها فاقد گسترش معمول و موجود در سایر آثار نمایشی است . از آنجا که رفتار شخصیتهای نمایش آبزورد بدون میل یا انگیزه های روانی صورت میگیرد و اعمالشان تنها بازتابی در برابر اعمال دیگران است ، لذا گفتگوهای آنان نیز بطور یکنواختی بی اثر بوده و گاه به چیزی در حد جملات پیش پا افتاده و کودکانه تبدیل میشود . واژه ها بارها و بارها تکرار میشوند و میکوشند تا ارتباط بیهوده و ماشینی انسانها را مورد تاکید قرار دهند .

     نمایش پوچی به روابط علت و معلولی کمترین توجه را داشته و با گونه های واقعگرای نمایش فاصله ای بسیار دارد . درحقیقت تئاتر آبزورد از جوانبی چند با تئاترهای کلاسیک ، رومانتیک ، رئالیست و ناتورالیست متفاوت است . این وجوه تمایز که همه از ویژگی های تئاتر جدید به شمار میروند بیشر در پیرنگ ( Plot ) ، شخصیت ( Character ) و زبان ( Language ) جلوه میکند .

لطفا" روی ادامه ی مطلب کلیک کنید